U čast 250 godina postojanja Sjedinjenih Američkih Država, prisećamo se važnih događaja u američkoj istoriji.
SAD prvobitno nastaju kao Konfederacija 13 država, a da bi ovaj savez dobio, današnje, federalno uređenje pređen je trnovit put.
Federalistički spisi, napisani 1787/88. godine, sastoje se iz 85 ogleda, koji su kroz analize popularisali predlog Ustava SAD iz 1787. godine, republikansko uređenje i federalni sistem. Za pisanje Federalističkih spisa, tj. ogleda iz kojih se sastoji, koršćen je pseudonim Publius.
Dakle, u vreme proglašenja nezavisnosti 1776. godine, Kontinentalni kongres predstavnika 13 država usvojio je "Odredbe o konfederaciji", što je bila neka vrsta ustava. Ovim Odredbama, države su tretirane kao suverene. Nadležnosti Konfederacije bile su: spoljna politika, odbrana, kovanje novca, potraživanje finansija od država članica. U Kongresu, na koga su države prenele izvesnu zakonodavnu i izvršnu vlast, svaka država imala je po jedan glas. Nije postojala funkcija predsenika, niti vrhovni sud. Brojni mislioci isticali su mane konfederalne strukture, poput opasnosti od međusobnih sukoba članica, pobuna, neke države su štampale svoj novac, strane države su potcenjivale Konfederaciju i odbijale da odobre zajmove…
Grupa mislilaca smatrala je da treba da se poprave nedostaci konfederativnog uređenja, a među njima i Džordž Vašington, Tomas Džeferson, Džems Medison, Džon Adams, Bendžamin Frenklin i drugi.
25. maja 1787. godine otpočela je Filadelfijska konvencija sa ciljem da se razmotre nedostaci „Odredbi o konfederaciji“ i da se izvrši revizija. Filadelfijskom konvencijom predsedavao je Džordž Vašington, u tom trenutku predstavnik Virdžinije. Istaknuti akter tokom konvencije bio je i Edmund Randolf, tadašnji guverner Virdžinije. „Plan Virdžinija“, „Plan Nju Džersi“, ali i Hamiltonov plan u 11 tačaka predstavljeni su tokom konvencije. Neka vrsta kompromisa između prva dva bio je „Plan Konetikata“ Rodžera Šermana, delegata države Konetikat. Ovaj plan, koji je predviđao dvodomno zakonodavno telo gde bi prvi dom bio zasnovan na proporcionalnom, a drugi na jednakom predstavništvu, prihvaćen je 16. jula 1787.
Filadelfijska konvencija na neki način pretvorena je u Ustavotvornu skupštinu, koja je završena 17. septembra 1787, potpisivanjem predloga Ustava SAD. Od 55 delegata, 39 je potpisalo predlog Ustava. Na primer, guverner Virdžinije, Randolf, nije potpisao predlog usled neobezbeđenosti ljudskih prava i sloboda, kako je smatrao.
Bilo je neophodno obezbediti ratifikaciju Ustava u 2/3 država, odnosno u 9 od 13. Cilj Federalističkih spisa suštinski je bio uticaj na javno mnjenje i predstavnike država da se izvrši ratifikacija Ustava.
Nastali su kao zamisao Aleksandra Hamiltona, delegata države Njujork, a kasnije prvog ministra finansija Sjedinjenih Američkih Država. Osim njega, autori su bili i Džems Medison, delegat Virdžinije i član njene zakonodavne skupštine, a kasnije i četvrti predsednik SAD-a, i Džon Džej, koji je u vreme donošenja Ustava obavljao sekretara za spoljne poslove. Nakon donošenja Ustava SAD, Džej je bio prvi predsednik Vrhovnog suda. Međutim, svi eseji, kao što je već spomenuto, bili su potpisani pseudonimom Publius.
Ovo delo, već po objavljivanju, zavredelo je pohvalu od strane Džordža Vašingtona i Tomasa Džefersona. Nešto kasnije, na vrednost ovog dela, ukazivali su i mislioci poput Tokvila i Džona Stjuarta Mila.
Mnogi pisci i političari tog vremena shvatili su da iza Federalističkih spisa ne stoji samo jedna osoba. Identitet trojice autora, interesantno, francuska javnost saznala je pre američke, a autori su dobili čak i državljanstvo Francuske.
Vrlo verovatno su doprineli da, u krajnjem, država Njujork ratifikuje Ustav, kao 11. država koja je to učinila.
Ideje iz Federalističkih spisa predstavljaju snažan doprinos teoriji i praksi. Jedna od centralnih ideja jeste nužnost snažnije, ali ograničene savezne vlasti. Zagovarali su federalno uređenje u kome se nadležnosti dele između saveznog nivoa i država.
Vrlo značajna je i teorija frakcija, o kojoj je pisao Džems Medison. Smatrao je da su interesne i političke podele neizbežne u svakom društvu i odbacio mogućnost njihovog uklanjanja bez ugrožavanja slobode. Za njega, rešenje je u velikoj republici, gde je nemoguća dominacija jedne frakcije nad celinom.
Princip podele vlasti i međusobne kontrole grana vlasti (checks and balances), takođe, značajan je deo Federalističkih spisa.
Federalistički spisi dali su trajni doprinos ustavnoj teoriji i prevazilaze istorijski trenutak u kom su iznedreni. Sjedinjene Američke Države, model su funkcionalnog federalizma vrednog izučavanja, koji je privukao i, i dalje, privlači pažnju brojnih teoretičara i praktičara. Shodno tome, 250 godina od nastanka američke države, ova zbirka eseja ostaje simbol intelektualnog temelja na kome je izgrađen moderni ustavni poredak Sjedinjenih Američkih Država.
